Irene heeft gisteren het laatste stukje geul voor de mantelbuis uitgegraven. Absoluut een foto waard, maar helaas, ik heb gefaald. Irene niet.
Voorts heeft ze het gras onder het schrikdraad in de wei gemaaid. Als het gras tot aan het schrikdraad komt en het wordt nat lekt er nogal wat stroom weg en dat is niet de bedoeling. Vanochtend is ze daar nog mee verder gegaan, nu is ze fietsen met Joukje.
Toen ik haar noeste arbeid ging fotograferen zag ik in de wei achter onze wei twee hazen stoeien. En omdat je nooit genoeg hazenfoto's kan hebben, zelfs als ze niet allemaal even scherp zijn,...
Even later kwam er zowaar nog eentje bij zitten.
Dinsdag, bij Ad en Marjo, zag ik een dikke haas lopen en beklaagde ik me dat wij er zo weinig zagen. Ik was dus blij dat ik er nu maar liefst drie zag.
En omdat ik toch in de wei was, heb ik meteen maar even wat bloemetjes gefotografeerd.
De nieuwe beukenhaagjes blijken helemaal geen beukenhaagjes, maar haagbeukjes. Een berkensoort die 's winters zijn blad verliest. En we hadden het nog zo duidelijk gezegd... Lekker dan.
Ik heb ook nog geprobeerd een minuscuul rood spinnetje (dat waarschijnlijk geen spinnetje is maar een mijt) te fotograferen. Om uit te vinden wat het nou werkelijk is moet ik er eerst een betere foto van zien te maken. Dat zal nog niet meevallen.
Irene dacht mij er tussen te nemen met een foto van een "wolf", maar dan moet ze toch vroeger opstaan.
Naast een beetje bloemetjes fotograferen heb ik het gazon gemaaid en de schuur een beetje opgeruimd.
Toen ik op een gegeven moment de schuur in liep zag ik een Gekraagde roodstaart bij een van de ramen zitten.
Die was tegen het raam aangevlogen en duidelijk in paniek, dus ik trok mij even terug. Het arme beest was echter dermate gestrest dat het niet zelfstandig de uitgang kon vinden en vloog tegen alle ramen op tot ie dood neerviel. Ik stond natuurlijk meteen weer in standje weekdier en vroeg Irene zich over het arme diertje te ontfermen. Die pakte het levenloze beest met een doek liefdevol op en bracht hem naar buiten.
Toen voltrok zich een wonder. Jezus mag er drie dagen over gedaan hebben om uit de dood op te staan, de Roodstaart flikte dat kunstje binnen drie seconden. Zij het dat de Roodstaart niet opstond uit de dood, maar er uit opvloog. Verschrikt, verbaasd en verheugd zagen we hem plaatsnemen op een tak in de es. Eerst heb ik met de mobiel geprobeerd een foto te maken, dat lukte niet erg.
De camera bracht ook geen soelaas want de accu bleek leeg. Toen ik uiteindelijk terug kwam met een werkende camera bleek de vogel gevlogen. Eigenlijk was dat goed nieuws, ik hoop dat z'n hersenschudding meevalt.
De avondvierdaagse is ook weer van start gegaan.
Vanmorgen viel mij op de oprijlaan op hoe goed de kastanje van Roy gaat.
De walnoot vertoont eindelijk ook weer een teken van leven, die houdt ons elk jaar in spanning.
Vanmorgen heb ik de schuur verder opgeruimd. Veel meer zal ik vandaag niet doen. De rug gaat best redelijk en ik wil die stijgende lijn graag vasthouden. Tenzij er iets te fotograferen valt natuurlijk.
Zoals de weer teruggekeerde spreeuwen. Al zou het wat dat betreft helpen als Krokus niet net de koeienwei tot jachtgebied heeft verklaard.
Dan maar de eerste meikever van het jaar. Een dooie, waaraan de mieren zich tegoed doen.
Dat was het even voor nu.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten